“Ademen!” denkt Emma. Met gesloten ogen probeert ze te herinneren waar ze is, waarom haar hoofd voelt alsof het is volgepropt met watten. Ze opent haar ogen. En sluit ze onmiddellijk weer. Een felle tl-lamp schijnt boven haar. Ze voelt dat iemand haar hand vasthoudt, iemand die nu gaat rechtstaan. Ze opent weer haar ogen. Langzamer deze keer. Ze ziet wazig, ze probeert te focussen en herkent haar broer. Hij buigt zich over haar een geeft haar een kus op haar voorhoofd. Emma kreunt, plots heeft ze overal pijn. Steken in haar borst, een bom in haar hoofd, vuur in haar linkerdij. Ze probeert recht te zitten maar Kevin drukt haar zacht terug op de matras. Ze panikeert, probeert hem aan te kijken maar dan voelt ze zich plots loom. Emma zakt terug in een diepe slaap door de pijnstillers.
Emma ontwaakt weer uit een droomloze slaap. Geen fel licht meer, het schemert meer. Haar hoofd is ook helderder. Ze probeert zich te bewegen maar er trekt van alles tegen. Ze hoort een zacht geluid naast zich en kan haar hoofd net genoeg die kant op draaien om Kevin te zien zitten in een stoel naast haar. Hij snurkt zacht. Ze probeert te zien waar ze is ze herkend de kamer niet. Plots voelt ze een hevige pijnscheut door haar borstkast. Ze kreunt zacht. Onmiddellijk schiet Kevin recht en kijkt haar bezorgd aan.
“Hey, gaat het?” vraagt hij zacht.
“Waar ben ik? Wat is er?” Emma is verward.
“Je hebt een ongeluk gehad met je moto. Je bent nu in het ziekenhuis”, antwoord hij.
“En wat is er mis met mij?”
Nu is Kevin stil, hij kijkt haar wat ongemakkelijk aan.
“Wat is het Kev? Wat is er gebeurd, wat heb ik, wat?”
Emma begint te panikeren, ze heeft Kevin nog nooit zo gezien.
Eindelijk antwoord hij: “Je hebt een hersenschudding, twee gekneusde ribben en...”, hij aarzelt, “ze moesten je linkerbeen, uhm, amputeren.”
Het laatste woord is haast onhoorbaar zo stil fluistert hij. Maar toch heeft Emma het verstaan. Ongelovig probeert ze recht te zitten om te kijken, maar Kevin houdt haar stevig vast en onttrekt zo alles uit haar zicht. “Hij weet ook altijd perfect wat ik nodig heb.”, denkt ze nog voordat ze in huilen uitbarst. Een doorweekt T-shirt later is ze eindelijk bedaard.
“Sorry voor je T-shirt.”
“Het is niks. Gaat het?”
“Nu wel, het is jaren geleden dat ik nog gehuild heb. Het gaat wel wennen. Uiteindelijk.” Ze glimlacht triest.
“Mama en papa zijn op bezoek geweest, en de bende.”
“Van hen had ik da wel verwacht. Onze ouders ook?”
“Je ziet ze niet veel, maar het zijn nog altijd je ouders hoor. Laura is hier bijna elke dag.”
“Ook voor Jason natuurlijk. Hoe is het met hem?”
“Ik ben een paar keer langs geweest maar ze laten enkel familie toe. Je vraagt het best zelf eens aan Laura of zo.”
“Wat heeft hij?”
Kevin haalt diep adem, Jason is een heel goede vriend van hen.
“Hij, hij, de diagnose, hij heeft kanker.”
“Wat!” roept Emma ontzet uit. Nu is ze volledig in shock.
De pijn wordt weer ondraaglijk en dus drukt Kevin op haar pijnpomp en even later slaapt Emma weer rustig. Hij heeft medelijden met zijn kleine zusje. Ze heeft soms wat dingen uitgestoken maar dit heeft ze nooit verdiend. Zal ze ooit weer met haar motor kunnen rijden? Zal ze ooit weer zorgeloos en gelukkig zijn? Ze is tot slot nog maar 18.
Emma zuchtte diep. Hier ligt ze dan. Had ze maar beter nagedacht, minder roekeloos geweest. ‘Dat komt ervan’ heeft ze haar moeder horen zuchten toen die dacht dat ze sliep. Maar haar moeder heeft geen idee van wat er gebeurd is. Die kan niet weten waarom Emma zo snel reed. Zij weet niet dat het geen roekeloosheid was, dat ze ongerust was voor Jason. Maar het heeft ook geen zin om dat uit te leggen, geen van haar ouders zouden het verstaan. Ze kennen haar amper. Haar broer echter... hij is er altijd voor haar geweest en ze weet dat ze hem honderd procent kan vertrouwen.
’s Ochtens komt een verpleegster om de verbanden te vervangen en haar dagelijkse injectie toe te dienen. Ze begint met het drukverband rond haar borstkas, maar als ze begint met die aan Emma’s dij kijkt die de andere kant op. Ze kan het niet aan om de wonde te zien. Ze zet de tv aan en probeert zich daarop te concentreren. Maar toch ziet ze het begrijpen en medelijden in de ogen van de verpleegster als die buitengaat.
broeken
T-shirts
Ondergoed
Deo
Toiletzak
Laptop oplader
Rechtersokken =)
Hoodies
Men pet
Dan is Kevin terug met ontbijt voor zichzelf. Emma mag voorlopig nog niets eten.
Ze zegt niets. De hele voormiddag zitten ze samen naar de tv te kijken. Kevin probeert enkele keren om een gesprek te voeren maar Emma reageert er niet op. Tegen de middag verkondigt Kevin dat hij spijtig genoeg echt moet gaan werken. Emma geeft hem een lijstje met spullen die hij moet mee brengen.
Als Kevin eenmaal weg is ligt Emma op haar bed naar het plafond te staren. De verpleegster komt enkele keren kijken maar er is niets dat ze kan doen. Er komt ook een dokter langs die haar uitlegt wat ze juist gedaan hebben aan haar lichaam en dat ze nog lang zal moeten revalideren. Maar Emma luistert er niet naar.
De volgende dag slaapt ze tot ze wordt gewekt door een verpleegster.
“Goeiemiddag schone slaapster!”
“Uh. Welke dag zijn we vandaag?”
“Vandaag is het dinsdag 6 mei. En het is nu ongeveer elf uur dertig en het is tijd voor jou om yoghurt te eten.” Antwoord de vriendelijke mollige verpleegster glimlachend.
“Moet dat echt? Ik heb echt geen zin in eten”, mompelt Emma maar haar knorrende maag verraad haar.
“Dat zal wel”, lacht de verpleegster, “ik zal het hier zetten en tegen twee uur moet je het op hebben, ik vertrouw erop dat je het niet in de vuilbak gooit.”
“Alsof ik tot aan een vuilbak geraak in deze toestand.” Zegt Emma, meer tegen zichzelf dan tegen te verpleegster.
“Als je iets nodig hebt moet je maar op die rode knop duwen.” Zegt de dame nog en dan verlaat ze lachend de kamer.
Toch heeft Emma niet het gevoel dat ze uitgelachen wordt.
Als tegen 2 uur de verpleegster komt kijken is de yoghurtje leeg en ligt Emma tv te kijken.
“Je hebt bezoek!” zegt ze vrolijk, ze knikt tevreden als ze het lege potje ziet en vertrekt weer. Achter haar komt haar beste vriendin de kamer in. Ze vliegen elkaar om de hals.
“Hi, gaat het?” vraagt ze met een bezorgd gezicht.
“Ja, ca va. Wat heb jij allemaal mee?”
“Ah, ja, Kevin kon vandaag niet komen dus heeft hij gevraagd of ik wat gerief voor je kon meebrengen.”
“Super, want dit papieren kleedje trekt op niks.”
“Je staat er anders wel mee”, glimlacht Laura, “wacht, ik ga eerst da gordijn toe doen, niet heel de gang moet u zien in je papieren fashion!”
Emma trekt onhandig een T-shirt aan. Laura schudt eens glimlachend haar hoofd bij het zien van de valies jongens kleren. Emma kleed zich altijd zo hard als een jongen dat mensen vaak missen.
“Hoe is het met Jason?” vraagt Emma dan eindelijk.
“Redelijk, het is eigenlijk wel grappig want hij lijkt ook meer bezorgd om jou dan om zichzelf.”, zegt Laura.
“krijgt hij chemo?” vraagt Emma.
“Ja, het is hopen dat het werkt. Hij heeft nog maar een behandelingsbeurt gehad dus ze zijn dat nog aan het bekijken.”, reageert Laura.
“Ah, hopen dat het werkt.”
“Het spijt me maar ik kan niet zo lang blijven, ik moet naar Jason. Mijn ouders gaan er zo zijn en het is beter als we tegelijk naar binnen gaan anders is het te vermoeiend voor hem.”
“Ok, doe ze alle drie de groeten!”
“Natuurlijk, en hou je goed. Ik kom morgen weer langs. Bye!”
Na nog een lange knuffel vertrekt Laura. Vanop het plooitafeltje haalt Emma uit haar rugzak haar tekenmateriaal. Ze heeft nog een opdracht voor school, en tekenen heeft haar altijd al afgeleid van de wereld. Als ze zit te schetsen vergeet ze al de rest, merkt ze niets van de wereld rondom haar.
Daardoor schrikt ze ook als ze plots op haar schouder wordt getikt. Het is de verpleegster.
“Sorry, dat ik je stoor, maar het is weer etenstijd.” Zegt ze.
“Ah, het is niets. Nu al?”
“Ja, de tijd gaat snel als je bezig bent”, glimlacht de vrouw, “smakelijk!”
“Dank je!” roept Emma nog terug.
Dan zet ze de tv aan. Het eten is niets speciaals maar het smaakt toch na enkele dagen aan een infuus gelegen te hebben.
Als ze klaar is neemt ze haar laptop en logt ze in op onlinetalk. Er zijn verschillende berichten met ‘sterkte’ en ‘veel beterschap’, het lijkt wel alsof iedereen wist dat haar been weg is behalve zij zelf. Ze beantwoord enkel die van haar vrienden en checkt dan haar mails.
Enkele mails van haar school maar voor de rest niets speciaal.
Dan krijgt ze een melding van onlinetalk, het is Jason.
JASON123:
Hey
EMMAISCOOL:
Hi
JASON123:
Ik heb gehoord dat je hier ook ligt =(
EMMAISCOOL:
Yep, ff niet opgelet in het verkeer. Er was file en ik moest uitwijken
JASON123:
En oe komt et dat da zo ernstig eindigt?
EMMAISCOOL:
Wel, ik week dus uit
Maar er was een camion waaronder ik belande
JASON123:
Ow, shit zeg
EMMAISCOOL:
Uhu
JASON123:
En moet je nog lang in de kliniek blijven?
EMMAISCOOL:
Nog twee maanden of zo.
JASON123:
Wow, dat is lang
EMMAISCOOL:
We ‘re in this together!
JASON123:
=)
EMMAISCOOL:
Hoe gaat het met u?
JASON123:
Ca va, ga je me eens komen bezoeken?
EMMAISCOOL:
Of course! Vanaf dat ik mijn bed uit kan. En dat gaat nog wel even duren =(
JASON123:
Jou kennende verveel je je dood
EMMAISCOOL:
Nogal
JASON123:
Ik ook
EMMAISCOOL:
Sucks
JASON123:
Yep, maar ik kan toch niet veel doen, ik ben constant ziek en moe van de chemo.
EMMAISCOOL:
Sucks
JASON123:
Idd, ik heb al alle goede films gezien die er bestaan =(
EMMAISCOOL:
Heb je ‘paper towns’ al gezien?
JASON123:
Nope, wat voor film is da? Toch niks romantisch é!
EMMAISCOOL:
Nee, niet echt. Ik heb het boek gelezen, het is mysterie-achtig
JASON123:
Thriller?
EMMAISCOOL:
Nee, ver van. Het is zo voor tienermeisjes =p
JASON123:
Beuh =b
EMMAISCOOL:
Tja, als je alle andere bestaande films al gezien hebt. =)
Heb je ‘Carrie’ al gezien?
JASON123:
Uhu, dat is die thriller toch?
EMMAISCOOL:
Idd, met Hansel Elgort
JASON123:
Wie?
EMMAISCOOL:
Die snelle gast die ook in ‘divergent’ speelt
JASON123:
Geen idee over wie dat je het hebt
EMMAISCOOL:
Zoek het op, (pluspunt voor kliniek: goed internet)
JASON123:
Idd
Ah! Die gast!
EMMAISCOOL:
=)
JASON123:
Fuck, ik moet gaan slapen, stomme zaag van een verpleegster =((
EMMAISCOOL:
Ah, ok. Slaap wel en droom zacht! =p
JASON123:
Zelfde. Bye!
2
De volgende dag wordt ze weer gewekt door de verpleegster, die zich voorstelt als Mia. Het ontbijt is niet veel; yoghurt, een snee wit ‘mouse’ brood en kaas.
In de voormiddag surft ze wat op het web en kijkt ze wat tv totdat de dokter plots binnenkomt.
“Goeiedag juffrouw Emma Daniels.”
“Hallo dokter”
“Hoe voel je je?”
“Goed”
“Herinner je nog iets van het ongeval?”
“Uhm, ik was op weg naar hier om iemand te bezoeken. Ik was nogal ongerust over hem. Ik reed langs de ring en er was file, maar zo stapvoets verkeer. En ik was met de moto en dus reed ik tussen de wagens, maar ik moest plots uitwijken naar rechts. Maar rechts van mij reed er plots een vrachtwagen waar ik waarschijnlijk onder ben beland.”
“Inderdaad. Goed, heb je nog ergens pijn, ongemakken of iets anders?”
“Nee, enkel misschien dat ik niet meer zo mobiel ben. Zou ik een paar krukken kunnen krijgen?”
“Wel, ik moet u teleurstellen, u nog minstens twee weken moet rusten. Anders zou de wonde aan uw been weer openen. Daarna zullen we nog zien hoe het met je gaat.”
Emma knikt.
“Uw bloeddruk is normaal, wat goed is want u had erg veel bloed verloren. U hebt enorm veel geluk gehad dat u nog leeft.”
“Het is maar wat je geluk noemt.” Zucht Emma.
“Tja, als u vragen hebt of zo kunt u altijd bij mij of een verpleegster terecht. De komende twee weken moet u dagelijks een injectie krijgen tegen bloedstolsels en je kinesist zal ook langskomen. Ook moet het verband rond je been drie keer per dag vervangen worden. Nu doet een verpleegster dat maar het is de bedoeling dat je dat zo snel mogelijk zelf leert.”
“Ok, bedankt dokter.”
“zodra de wond geheeld is krijg je ergotherapie en ADL-training maar daar hebben we het dan wel over.”
In de namiddag komen Kevin en Jana, zijn vriendin, op bezoek. Zoals altijd is Jana super moederlijk, ze heeft zelfs een cadeau mee. Het blijken wat juwelen en nagellak te zijn. Emma zou nog in geen duizend jaar nagellak of zo’n meisjesachtige juwelen dragen maar toch bedankt ze Jana vriendelijk. Kevin heeft haar een nieuwe schetsblok gekocht. Hij kent haar veel beter.
Hij woelt door haar korte jongenscoupe en zet de tv uit. Ze kletsen nog wat over het huis. Want hun ouder gaan een lift laten installeren en heel wat verbouwingen doen. Even later komen Laura, Tom, Rebecca en Ben ook langs. Ze hebben taart mee en een grote mand met alle soorten chocoladerepen die ze vonden. Het is er een vrolijke bedoening totdat Mia komt zeggen dat het bezoekuur helaas is afgelopen.
JASON123:
Hey
LEGISGONE:
Yo!
JASON123:
Cv? (Coole naam btw)
LEGISGONE:
Merci =p Ja, me u?
JASON123:
Goed, goed.
LEGISGONE:
Zondagen zijn hier nog saaier dan andere dagen =(
JASON123:
Uhu
LEGISGONE:
Ik heb me vandaag echt rot verveeld, er was niets op tv
JASON123:
Ik heb het gemerkt
LEGISGONE:
=p sorry voor men gestalk
JASON123:
Niet erg
LEGISGONE:
Wat doe jij zo hele dagen?
JASON123:
Bwa, slapen en tv kijken en jij? (behalve mij stalken of course =))
LEGISGONE:
=p ik moest nog een reeks tekeningen afwerken voor school
JASON123:
Wat voor reeks?
LEGISGONE:
Deze was nu een soort van fantasie-reeks, maar dat is niet echt mijn ding
JASON123:
Uhu
LEGISGONE:
Wat ga jij eigenlijk studeren volgend jaar?
JASON123:
Wel, ik ga waarschijnlijk een tweede tussenjaar moeten nemen en daarna zou ik graag iets met muziek doen
LEGISGONE:
Cool! Ik had het wel kunnen denken eigenlijk =)
JASON123:
Ah, dat is eigenlijk wat ik het meeste mis.
LEGISGONE:
Ja, ik kan gelukkig nog blijven tekenen maar ik begrijp je wel
JASON123:
Tja, ik vind het stom dat ik mijn gitaar niet mag bijhebben
LEGISGONE:
Idd, ma ik kan eigenlijk ook niet tekenen wat ik wil
JASON123:
?
LEGISGONE:Ik teken het liefst van al portretten, maar ik zie hier niet genoeg mensen
JASON123:
Ah
LEGISGONE:Maar zodra ik mijn bed uit mag, kom ik aan je raam zitten en kan ik jou portret tekenen =)
JASON123:
Waarom van mij?
LEGISGONE:
Ik heb er al van Laura, Becca en Ben, Kevin en Tom. Maar jij zit anders nooit lang genoeg stil om detail te tekenen
JASON123:
Sorry, ik kan er niets aan doen dat ik wat ADHD heb =)
2
De volgende dag wordt ze weer gewekt door de verpleegster, die zich voorstelt als Mia. Het ontbijt is niet veel; yoghurt, een snee wit ‘mouse’ brood en kaas.
In de voormiddag surft ze wat op het web en kijkt ze wat tv totdat de dokter plots binnenkomt.
“Goeiedag juffrouw Emma Daniels.”
“Hallo dokter”
“Hoe voel je je?”
“Goed”
“Herinner je nog iets van het ongeval?”
“Uhm, ik was op weg naar hier om iemand te bezoeken. Ik was nogal ongerust over hem. Ik reed langs de ring en er was file, maar zo stapvoets verkeer. En ik was met de moto en dus reed ik tussen de wagens, maar ik moest plots uitwijken naar rechts. Maar rechts van mij reed er plots een vrachtwagen waar ik waarschijnlijk onder ben beland.”
“Inderdaad. Goed, heb je nog ergens pijn, ongemakken of iets anders?”
“Nee, enkel misschien dat ik niet meer zo mobiel ben. Zou ik een paar krukken kunnen krijgen?”
“Wel, ik moet u teleurstellen, u nog minstens twee weken moet rusten. Anders zou de wonde aan uw been weer openen. Daarna zullen we nog zien hoe het met je gaat.”
Emma knikt.
“Uw bloeddruk is normaal, wat goed is want u had erg veel bloed verloren. U hebt enorm veel geluk gehad dat u nog leeft.”
“Het is maar wat je geluk noemt.” Zucht Emma.
“Tja, als u vragen hebt of zo kunt u altijd bij mij of een verpleegster terecht. De komende twee weken moet u dagelijks een injectie krijgen tegen bloedstolsels en je kinesist zal ook langskomen. Ook moet het verband rond je been drie keer per dag vervangen worden. Nu doet een verpleegster dat maar het is de bedoeling dat je dat zo snel mogelijk zelf leert.”
“Ok, bedankt dokter.”
“zodra de wond geheeld is krijg je ergotherapie en ADL-training maar daar hebben we het dan wel over.”
In de namiddag komen Kevin en Jana, zijn vriendin, op bezoek. Zoals altijd is Jana super moederlijk, ze heeft zelfs een cadeau mee. Het blijken wat juwelen en nagellak te zijn. Emma zou nog in geen duizend jaar nagellak of zo’n meisjesachtige juwelen dragen maar toch bedankt ze Jana vriendelijk. Kevin heeft haar een nieuwe schetsblok gekocht. Hij kent haar veel beter.
Hij woelt door haar korte jongenscoupe en zet de tv uit. Ze kletsen nog wat over het huis. Want hun ouder gaan een lift laten installeren en heel wat verbouwingen doen. Even later komen Laura, Tom, Rebecca en Ben ook langs. Ze hebben taart mee en een grote mand met alle soorten chocoladerepen die ze vonden. Het is er een vrolijke bedoening totdat Mia komt zeggen dat het bezoekuur helaas is afgelopen.
JASON123:
Hey
LEGISGONE:
Yo!
JASON123:
Cv? (Coole naam btw)
LEGISGONE:
Merci =p Ja, me u?
JASON123:
Goed, goed.
LEGISGONE:
Zondagen zijn hier nog saaier dan andere dagen =(
JASON123:
Uhu
LEGISGONE:
Ik heb me vandaag echt rot verveeld, er was niets op tv
JASON123:
Ik heb het gemerkt
LEGISGONE:
=p sorry voor men gestalk
JASON123:
Niet erg
LEGISGONE:
Wat doe jij zo hele dagen?
JASON123:
Bwa, slapen en tv kijken en jij? (behalve mij stalken of course =))
LEGISGONE:
=p ik moest nog een reeks tekeningen afwerken voor school
JASON123:
Wat voor reeks?
LEGISGONE:
Deze was nu een soort van fantasie-reeks, maar dat is niet echt mijn ding
JASON123:
Uhu
LEGISGONE:
Wat ga jij eigenlijk studeren volgend jaar?
JASON123:
Wel, ik ga waarschijnlijk een tweede tussenjaar moeten nemen en daarna zou ik graag iets met muziek doen
LEGISGONE:
Cool! Ik had het wel kunnen denken eigenlijk =)
JASON123:
Ah, dat is eigenlijk wat ik het meeste mis.
LEGISGONE:
Ja, ik kan gelukkig nog blijven tekenen maar ik begrijp je wel
JASON123:
Tja, ik vind het stom dat ik mijn gitaar niet mag bijhebben
LEGISGONE:
Idd, ma ik kan eigenlijk ook niet tekenen wat ik wil
JASON123:
?
LEGISGONE:Ik teken het liefst van al portretten, maar ik zie hier niet genoeg mensen
JASON123:
Ah
LEGISGONE:Maar zodra ik mijn bed uit mag, kom ik aan je raam zitten en kan ik jou portret tekenen =)
JASON123:
Waarom van mij?
LEGISGONE:
Ik heb er al van Laura, Becca en Ben, Kevin en Tom. Maar jij zit anders nooit lang genoeg stil om detail te tekenen
JASON123:
Sorry, ik kan er niets aan doen dat ik wat ADHD heb =)