Wel, dit is eigenlijk een beetje het verhaal over mijn leven. Over hoe ik van een klein meisje naar een hulpeloos meisje naar een sterke meid ben gegaan.
Het is nodig dat ik mijn verhaal neerschrijf, want het kan anderen inspireren!
De kleine ik
Dus hier ben ik, kleine Sarah.
Een klein meisje, niet de populairste maar ook niet de 'weirdo' van de klas. Ik was een goede leerling die meestal wel graag gezien was door de leerkrachten.
Maar net zoals de meeste kleutertjes kon ik niet echt zonder mijn mama. Altijd als ze me aan school afzette begon ik te huilen. De leerkrachten hadden soms wel wat moeite om me te kalmeren.
Dit kwam ook omdat ik iemand ben die snel in paniek komt. Als ik iets niet mee had begon ik meestal wel te huilen.
Afgezien van de paniek was mijn kleutertijd wel nog goed.
Leuke leerkrachten, leuke school, geen gepest en zo'n toffe vrienden.
Ja oké, soms was er wel eens een ruzietje, maar waar niet?
Waar het allemaal echt begon was toen ik in het lager zat.
Het begin van de hel.
Zoals ik al zei was ik een goede leerling en had ik in de zomervakantie tussen het derde kleuter en eerste leerjaar met hulp van mijn mama, al wat leren lezen. Hierdoor had ik een voorsprong op de anderen van mijn klas en mocht ik af en toe mee met de leerlingen van het tweede als zij gingen lezen.
We zaten in het eerste leerjaar, dus we waren ongeveer 7 jaar...
Niemand die hier echt over nadacht dus was er geen probleem.
In het tweede leerjaar was dit hetzelfde, ik mocht af en toe mee met de leerlingen van het derde en niemand die er iets meedeed.
In het derde leerjaar waren er graad klassen dus kon ik niet echt meer mee met de klas hoger dan mij, dus kreeg ik van de leerkracht extra werkjes. Dit vond ik eigenlijk wel leuk, want die waren meer een uitdaging voor mij waardoor ik echt aan het genieten was van mijn schooltijd.
Tot op het einde van het jaar.
Er was een jongen in mijn klas die wel leuk was en ja ik was wat verliefd - wel ja wat je op die leeftijd verliefd kon noemen - maar zijn zusje zat bij mij in de klas en was eigenlijk de 'populaire' van de klas en die wist dit.
Oh wat vond ze het leuk om me daarmee te pesten en om me met alles te kleineren.
Ze kon dit echter niet langer doen, want op het einde van het jaar werd aangekondigd dat de school niet genoeg leerlingen had en dus aan een andere school was gegeven.
Die ging er een freinetschool van maken.
Ik had geen idee wat dat was en mijn ouders ook niet dus we dachten dat het geen kwaad kon om te proberen. Maar ja onze gedachten waren verkeerd.
De freinethel
Dus het vierde leerjaar, een totale verandering omdat ik nu naar de freinetschool ging. Maar in het vierde was alles nog goed, het vijfde leerjaar was het probleem.
In het begin ging alles oké, ik kreeg ook extra taken die ook een uitdaging waren. Maar toch waren er dingen veranderd.
De leerlingen hadden meer vrijheid, dit wil zeggen, er is geen bel maar een muziekje. Je hoeft niet in de rij te staan, je gaat gewoon naar je klas.
Wat er nog hetzelfde gebleven was, was dat er graad klassen waren, en toch begon hier het probleem....
Omdat ik iets slimmer was dan de andere leerlingen kreeg ik dus extra taken, maar omdat de andere leerlingen dan kwamen vragen wat ik deed had de leerkracht besloten me eerst langs achter in de klas te zetten.
Hier had ik geen probleem mee, ik zat rustig op mijn gemak te werken, maar als ik toch ergens uitleg bij vroeg moest ik dit thuis doen. Waarom? Wel als ik naar mijn meester ging kreeg ik 'T.U.P.' te horen, dit wil zeggen Trek Uw Plan.
Gezellig toch? Als leerling van 10 jaar te horen krijgen dat je 'uw plan moet trekken'.
Dit is toch niet wat me heel grote zorgen baarde, omdat de andere leerlingen me toch bleven storen besloot de leerkracht om me nog eens te verplaatsen. Dit keer mocht ik in de refter gaan zitten, met alleen een boekje bij me om uitleg te zoeken als dit nodig was.
Toch was dit niet de reden dat ik er echt genoeg van had.
De echte reden dat ik er genoeg van had was in november of december toen het pesten weer begon en de leerkrachten er niets aan deden.
Toen ik dit aan mijn ouders vertelde, hadden zij gezegd dat ik niet in zo'n soort school hoorde en ze gingen opzoek naar een andere school.
Via een vriendin van mijn mama kwam ik terecht in een school in Tielt.
Ik dacht dat het hier beter moest gaan....
Wel verkeerd gedacht, alweer.
Beter in Tielt?
Dus in januari begon ik in Tielt.
In het begin was het wat moeilijk, ik kwam steeds in paniek maar niet veel later na mij kwam er nog een nieuw meisje.
Ik dacht dat dit geweldig ging zijn, tot ik merkte dat ze haar liever hadden dan mij...
Dit ging weer de verkeerde kant op gaan dacht ik en gelijk had ik.
Iets later vertrokken we samen met het zesde leerjaar op zeeklassen.
Geweldig toch? Nog maar een paar maanden op een nieuwe school en ik kan al op zeeklassen.
Geweldig was het tot we terug kwamen, dan had ik problemen met een meisje uit het zesde leerjaar.
Ik had dan wel niets verkeerd gedaan, maar ja ik ben altijd wel slachtoffer geweest.
Dit kleine probleem kon ik oplossen, maar haar 'beste vriendin' had mij in de val gelokt en daardoor had ik nieuwe problemen en dit keer was het niet zomaar op te lossen.
Ik werd door het volledige zesde leerjaar gepest. Ze verweten me, lieten me eenzaam staan, gaven me pest brieven, en zoveel meer.
Toen ik er genoeg van had besloot ik met zo'n brief naar de directrice te gaan, maar iemand had dit aan haar verteld en ze verscheurde de brief.
Ik dacht dat het dus zo ging blijven gaan, maar gelukkig was er één iemand uit het zesde die me wou helpen en heeft samen met mij de brief weer in elkaar geschoven en hem aan de directrice gegeven.
Dit was een kleine overwinning voor mij, die meid kreeg straf en ik voor een keer de overwinning.
De volgende stap.
Het zesde leerjaar was een jaar met rust.
Maar daar kwam het middelbaar dit had ik toch anders verwacht om eerlijk te zijn.
Alle dingen die ik vertel gebeurden meestal op het einde van het jaar, dit was blijkbaar een populaire tijd.
In het eerste jaar had ik problemen met een vriendin van in het vijfde, dit liep wat uit want in het tweede heb ik nooit iets tegen haar gezegd en ja, het liep uit tot pesten.
Omdat mijn ouders, erger wouden voorkomen waren ze naar de leerling begeleiding geweest maar die heeft er nooit iets aan gedaan.
In het tweede jaar hebben wij elkaar gewoon ontlopen, problemen vermijden is beter dan oplossen.
Maar toen was daar een ander meisje uit de klas, toen besloot zij om mij het leven zuur te maken. En ik durfde nooit iets terug te zeggen. Ik liet alles gebeuren, ging altijd schuilen bij andere mensen, mensen die me toch steunden.
Ook hier zijn mijn ouders naar school gegaan en ook hier heeft die niets gedaan.
Het derde jaar was het ergst.
Er was een nieuwe jongen in de klas, eigenlijk wel nog een leuke jongen. Ja, je raadt het al, ik was wat verliefd.
Maar hij wou dit blijkbaar niet, ik had een paar mensen verteld dat ik op hem verliefd was en opeens wist hij dit. Dus ik deed wat iedereen zou doen, vragen aan die mensen of ze iets hadden gezegd.
Maar toen ik dit deed bij mijn vriendin, was ik blij dat ik naar het CLB moest, want ze werd boos en ze vertelde iedereen van de klas dat ik haar beschuldigd had van iets wat ze niet gedaan had.
Ik zat te wachten in de gang van het CLB en hoorde iedereen buiten de gang staan wachten. Ik kreeg een paar berichten waarin stond dat het beter was dat ik naar buiten kwam. Maar dachten ze echt dat ik zo stom was?
Ik weet niet wat er ging gebeurd zijn moest ik het gedaan hebben, maar ik zat al te huilen dus ging het nooit goed komen.
Toen eenmaal de bel ging was ik veilig, want zij gingen weg en ik kon binnen in het CLB.
Eenmaal binnen kon ik het niet tegenhouden en begon ik enorm te huilen. De dame waar ik mee sprak vroeg me om alles te vertellen, hoewel zij zich daar eigenlijk niet mee mag bemoeien deed ze het toch.
Daarna ging alles nog slechter.... Die jongen had heel de klas tegen mij opgezet en geen enkele leerkracht die er iets aan deed. In wiskunde zat ik normaal gezien in het midden van de rij, nu zat er een plaats tussen ik en de rest van de klas. Viel dit niet op?
Het werd nog erger in Engels, omdat die jongen erin geslaagd was de enige persoon die mij steunde te laten huilen moesten we in de klas met onze klastitularis praten. Om een lang stuk kort te maken, ik moest excuses maken aan de rest van de klas en hij zou niets gedaan hebben.
Omdat ik nog steeds naar het CLB ging, werd ik doorverwezen naar iemand anders om nogmaals alles wat er scheelde te overlopen.
Dit keer was ik voorbereid, ik had een bericht gekregen van mijn vriendin, de enigste die mij steunde, ze vertelde me dat er online over me gepraat werd.
Ik moest dit zelf zien en ging kijken, in ongeveer 2 uur tijd had ik 7 pagina's afgedrukt die allemaal over mij gingen, over dat ik de schuldige was, ik had dit mezelf aangedaan, ik was hulpeloos, ik kon niet voor mezelf opkomen, alle dingen die ze maar konden bedenken.
Op het einde van het jaar moesten we het laten zijn en dat deed ik, voor dan.
Mijn beest.
Voor hen is alles vergeven en vergeten, maar voor mij is het geen van beide.
Ik doe vriendelijk om problemen te voorkomen, maar als ik kan neem ik mijn wraak.
Die heb ik zelf al voor een deel gepland en ik heb het perfecte moment hiervoor.
Maar dit jaar heeft niemand me gepest, want ik heb dankzij mijn therapeute mijn beest gevonden.
Dankzij mij beest durf ik terug praten, durf ik gemeen te zijn.
Dankzij mij beest durf ik!!
Dus zoek hulp, de hulp die je hebt zal je uiteindelijk helpen je beest te vinden, waardoor je zelf sterker wordt!!