"Hij is knap. Echt knap." Zeg ik tegen Emma, mijn beste vriendin. "Dit is al de vijfde jongen die je 'echt knap' vindt." Kaatst Emma terug. "Dus?" Zeg ik op een vragende toon. "In één week!"
Ik zucht en loop verder met mijn fiets aan mijn hand.
"Ik wil gewoon iemand om te knuffelen."
"Je kan mij knuffelen?"
"Dat is anders." Zeg ik, terwijl ik met mijn ogen rol.
Emma lacht. "Dat snap ik toch ook wel, sukkeltje! Laten we een ijsje gaan halen."
Ik stem ermee in en we zetten onze fietsen weg.
"Weetje, Emma. Jij kan makkelijk praten. Jij hebt Jeroen. Ik heb niemand!"
We duwen de deur van de ijsjeszaak open en lopen naar de vitrine.
"Ze hebben karamel, yoghurt, aardbei, en nog vijf andere smaken. Hoe moet ik nou kiezen!?" Vraag ik dramatisch aan Emma. Ze grinnikt.
"Misschien moet je stoppen met overal een drama van te maken en gewoon een ijssmaak kiezen." Zegt Emma dan.
"Ze heeft wel gelijk. Heb je een keuze kunnen maken?" Vraagt het meisje achter de vitrine dan.
"Ja. En no way dat ik minder drama ergens van zal maken."
"Eigenlijk bedoelde ik of je een keuze hebt kunnen maken tussen de smaken ijs."
"Oh. Eh, ik ga voor yoghurtijs in een hoorntje."
"Ik ook" Zegt Emma. We rekenen af en lopen naar buiten met ons ijsje. Het begint te sneeuwen.
"Normaal hebben ze veel meer smaken." Zeg ik teleurgesteld. "Ik denk dat het komt doordat er buiten het ijs voor het oprapen ligt."
"Goed punt."
"Pip?"
"Ja, Emma?"
"Er komt echt nog wel iemand voor je."
"Denk je?"
"Ik weet het zeker."
En zo zaten we samen op een bankje voor ons uit te staren. Twee beste vriendinnen, midden in de winter, met een yoghurtijsje in de hand.