Kafamı kaldırıp bana göz kırpan yıldızlara baktım. Bu dünyada belki de en sevdiğim şeylerdi onlar. Hiçbir zaman ihanet etmezlerdi. Ne zaman kafamı kaldırsam, ne zaman ihtiyacım olsa orada olurlardı. Yaşadığım yerde fazla arkadaşım yoktu ama gökyüzünde binlerce dostum vardı. Birisi gelemezse diğeri onu kollardı.Böyle birisi gerekliydi: her zaman yanında olacak, olgunluğuyla yukarılara taşınacak, sürekli dinleyecek ve karanlık yollarını aydınlatacak bir dost.
Ayağım taşa takılınca bir an duraksadım. Hayatımda her zaman duraksadığım bir nokta olmuştu. Sürekli o noktanın etrafında döner, yorulunca güvenli kollara biraz yaklaşır sonra da noktaya takılıp baştan başlardım.
Ayağımla taşı yol kenarına iteledikten sonra ellerimi cebimden çıkartmadan yağmurun parlattığı asfalt yolda yürümeye devam ettim. Bazen yanımdan geçen arabaların farlarından çıkan ışıklar kahverengi gözlerimi açığa çıkartıyordu ama hiçbir zaman mutlulukla parladığı zaman aldığı rengi görememiştim.
Kapüşonumla yüzümü olabildiğince kapattıktan sonra eve doğru yürümeye başladım. Yan sokaklardan birinin sokak lambası patlamıştı, ben de yukarıdan dolanmaya karar verdim. Tepeye ulaştığımda önümdeki ışıklandırılmış şehre baktım. Bana göre her şey karanlıkta güzeldi çünkü siyah her şeyi öne çıkartırdı. Yıldızların ışığıyla yarışamayacak olan şehir ışıklandırmasına biraz daha bakıp taşların üstünden atlayarak yola indim. Buradaki evlerin arasından da gözüküyordu ama yukarıdaysanız her şey daha güzel olurdu, bu her konuda böyleydi.
Ayağımla sürüklediğim taşı arabaların sıklaştığı anayola gelince rahat bıraktım. Fazla aydınlık işime yaramadığı için ben de karanlık sokakların birine girdim. Aslında abartılacak kadar karanlık ve sessiz değildi ama karanlık karanlıktı işte.
Eve geldiğimde yağmur yeni dinmişti. Kafamı kaldırıp karşımdaki ev sahibine baktım. Yine mi?
"3 aydır kirayı ödemiyorsun." dedi kapının önüne yaklaşınca. Kapşonumu indirdim. "Okuyorum."
Uzun bir tartışmadan sonra yatağa uzanıp gözlerimi kapattım ve her gece yaptığım gibi bana kollarını açan karanlığa koştum.
∞∞∞
Genç kız gözlerini kapatıp kollarının arasında huzurlu hissettiği karanlığa koşmuştu ama bilmediği bir şey vardı: herkesin sonunu sevdiği şey getirirdi. Bu karanlık onu bir bulut gibi kaplayacaktı. Nereye giderse gitsin onunla olacaktı.
Genç kız başını kaldırdığında parlak bir yıldız görecekti ama önüne baktığında o yıldız kara bir bulut olacaktı. Her zaman zehrini onun üzerine akıtacak, yaralarının iyileşmesine izin vermeyecekti.
Bir gün sığındığı liman ona ihanet edecekti. O zaman da başka yerlere kaçacaktı ama hiçbiri ilkler gibi olamazdı.
Başını kaldırdığında bir yıldız görmek isteyecekti ama hepsi diğerleri gibi ona ihanet edecekti ve yolları tamamen karanlığa bürünecekti. O zaman da iki seçeneği olacaktı:
Ya karanlık yolunu kendi karanlığıyla birleştirip kaybolacaktı ya da karanlıktan kaçıp ölüme sığınacaktı.