Spencer snuift die heerlijke zomerlucht van Rosewood in. Die nacht heeft het net geregend en de aarde is nog nat en zompig van de regendruppels. Het gras verspreidt een heerlijke geur in de ochtendgloren van een doodnormale zaterdag. Nou ja, doodnormaal voor ieder ander. Niet voor Spencer Hastings. Want dit is de dag waarop ze vertrekt om de wereld te ontdekken.
Terwijl ze de laatste dingetjes na loopt, vraagt ze zich af of ze dit allemaal wel moet doen. Die vraag wordt echter snel verbannen uit haar hoofd. Natuurlijk moet ze dit doen! Ze heeft jarenlang gewerkt voor haar ouders om top cijfers te halen op tevens High School en de University of Pennsylvania. Met succes heeft ze haar studie afgerond en is nu, net als haar moeder, een advocaat. Iets minder succesvol, maar dat zal nog komen. Ze heeft al een baan aangeboden gekregen, maar daar start ze pas mee nadat ze een goede vakantie heeft genomen.
Na haar jarenlange werk heeft ze dit ook wel verdiend en al vanaf haar vijftiende heeft ze hier geld voor gespaard. Het is geen goedkoop tripje, dat kan ze je wel vertellen, maar het zal het helemaal waard zijn.
In haar schooltijd heeft ze nooit echt de wereld kunnen zien. Haar ouders waren altijd druk bezig met hun baan en hadden amper tijd voor vakantie. Spencer ging daarom dus ook nooit op vakantie. En daar moest nu een einde aan komen.
Ze heeft deze reis al een jaar lang gepland en nu is dan eindelijk de dag aangebroken waarop ze eindelijk uit Rosewood mag vertrekken en de wijde wereld in mag trekken!
Het grote huis van de Hastings is momenteel druk. Veel familieleden zijn gekomen om haar uit te zwaaien. Haar ouders zijn beide thuis gebleven, al benen ze nu zenuwachtig met hun telefoon tegen hun oor door de woonkamer. Zelfs haar oudere zus Melissa is gekomen om haar uit te zwaaien, ondanks dat Spencer en Melissa elkaar nooit echt hebben kunnen luchten.
Momenteel bevindt Spencer zich nog in haar kamer, maar beneden kan ze haar tantes en ooms en grootouders praten met elkaar. Het maakt haar hart sneller kloppen. Deze hele dag is gewoon zo opwindend. Ze kan gewoon niet wachten tot ze weg kan gaan!
Natuurlijk zal ze haar ouders ook wel missen. Vast wel. Ze zal hun drukke, chagrijnige en pushende gedrag heel erg missen... Niet dus.
Spencer houdt van haar ouders en gaat ze missen, maar het zal haar niet weerhouden van haar maandje of drie zonder haar ouders. Melissa ziet ze nooit meer, dus daar maakt ze geen zorgen om. Het is toch aardig van haar zus om helemaal uit Philadelphia te komen om haar uit te zwaaien.
Spencer checkt nog één keer haar lijstje met ingepakte spullen en eveneens ook haar stapeltje met papieren. Die heeft ze nodig voor alle vliegtuigreizen, hotels, uitjes en nog veel meer. Gelukkig zit alles in haar twee enorme koffers en lijkt ze alle papieren te hebben. De papieren steekt ze in de zwarte rugzak die ze om haar schouders draagt. Daar gaan alle broodnodige spullen in. De papieren, haar paspoort, haar mobiel, een oplader, een snack voor als ze honger krijgt, een flesje water en EHBO-spullen. Alles voor een noodgeval. Zodra ook alles in haar rugzak zit, hijst ze die weer over haar rug en begint met het sjouwen van haar koffers. Maar zodra haar familieleden merken dat ze moeite heeft met de zware koffers de trap af te krijgen zonder ze te laten vallen, schieten ze te hulp. Haar vier neven dragen zonder moeite de koffers naar beneden en zetten ze voor de deur neer.
De grote afscheids-scène begint. Mijn opa en oma kussen haar op beide wangen en geven haar een dikke knuffel. Tantes en ooms slaan Spencer op m'n rug en geven haar ook een vlugge knuffel. Neven en nichtjes slaan speels tegen d'r bovenarm en geven toe dat ze ook wel mee zouden willen. Melissa grijnst Spencer toe en kust haar op m'n wang, voor ze haar toefluistert dat ze zich niet in de nesten moet werken en dat ze veilig moet blijven. Daarop grinnikt Spencer en knikt ze. Uiteindelijk zijn haar ouders aan de beurt. Ze hebben hun telefoon een keertje uit gedaan en kijken haar nu stralend aan. Mijn moeder trekt d'r eerst in een dikke knuffel en verbergt haar gezicht in Spencer's chocoladebruine haren. Spencer slaat haar armen om haar moeder heen en zucht. Misschien dat ze haar moeder toch wel erg gaat missen...
"Promise you'll take care of yourself, Spence," fluistert haar moeder haar toe. Spencer grinnikt even en trekt zichzelf uit haar moeders omhelzing. Tot haar verbazing ziet ze tranen in de ogen van haar moeder. Ze houdt haar op armlengte afstand en knikt.
"I'm going to be fine, Mom," glimlacht Spencer, om daarna naar voren te buigen en een kus op haar moeders wang te drukken. Haar moeder veegt haar ogen emotioneel af en glimlacht flauwtjes naar haar. Mijn moeder knikt een paar keer, al lijkt het meer om zichezlf te kalmeren en lijkt ze het niet echt met Spencer eens te zijn. Maar toch, het is fijn om te weten dat haar moeder zich zo veel om haar bekommert.
Dan, stapt haar moeder weg en komt Spencer's vader naar voren. Hij was nooit echt van de emotie, dat had Spencer wel gemerkt in haar jeugd. Voor liefde en knuffels en kusjes moest ze bij haar moeder zijn. Maar nu is er wel duidelijk te merken dat Mr. Hastings moeite heeft met zijn jongste dochter's grote trip door de wereld. Zijn lip trilt zachtjes. Spencer slaakt een zucht en gooit haar armen om zijn nek. Ze drukt ook bij hem een kus op z'n wang.
"I'll be fine, Daddy," glimlacht ze. "You know that right?"
Haar vader glimlacht.
"If somebody is going to be fine, then it would be you, Spencer. I hope you'll have a lot of fun," antwoordt hij. "And now don't waste your time to this old man. Let's get you to the airport so you won't miss your flight!"